Dag 10 - 12 september

Vandaag is het donderdag 12 september, de laatste volle dag in Vieste. Morgen vertrekken we naar Isola di Capo Rizutto, waar Bas en Janny wonen. We zeggen het alvast: vanaf morgen tot en met maandag komen er geen verhalen. Uiterlijk volgende week dinsdag vertrekken we weer geleidelijk aan richting Nederland. Maar dat is dan. Vandaag nog genieten van de regio Gargano. Het belooft vandaag een warme dag te worden, met in de namiddag een temperatuur die zal oplopen tot 29 graden. Nou, die temperatuur is er eerder. Rond half 11 is het al bijna 30 graden en het maximum vandaag is 32,5 graden. Klinkt heel warm, maar het is eigenlijk goed te doen. Wat we in ieder geval hebben, is een ritje van een half uur naar Peschici, een stadje in de buurt. En tijdens dat ritje is de airco in de auto aan, dus fijn. Peschici is een stadje van zo’n 4000 inwoners met veel witte huizen en een monumentale binnenstad. Dat gedeelte wordt niet bewoond. Er zijn wel winkeltjes, restaurantjes en gebouwen om te bezichtigen. Maar vanaf eind oktober, zo wordt ons verteld, zijn de toeristen weg, gaan alle winkels en restaurants in het monumentale centrum dicht en gaan daar zelfs de lichten uit. Dan zijn de inwoners van Peschici aangewezen op andere winkels, supermarkten en kleine restaurants in hun buurt. Maar ze zijn vooral aangewezen op elkaar in de buurt en op familie en vrienden. Want dan is de winter ineens heel stil. Moet een apart idee zijn, lijkt ons. Aan de ene kant is het vanaf het voorjaar tot het begin van de herfst erg druk met toeristen en zo, en dan ineens is er niets met een donker centrum. Lastig om je daar iets bij voor te stellen.

In Peschici parkeren we de auto vlakbij een strand. Om naar het stadje zelf te komen, moeten we voor ons gevoel wel 1000 traptreden omhoog lopen. In die warmte en geen wind om ons heen. Maar we redden het. Allemaal kleine straatjes, oude gebouwen en hier en daar een plein met barretjes en restaurants. En bijna overal waar je loopt, ruik je kookgeuren, vooral de knoflook. Lekker hoor. Wat opvalt is dat er bijna geen groen is. Alles is bestraat, betegeld en alleen op balkons staan wat planten. En oh ja, bij de pleinen en langs grotere terrassen staan ook bomen. Omdat we zo hoog zitten, zijn er prachtige uitkijkpunten over de zee. Fantastisch mooi! We eten wat warms in de schaduw op een terras. We dwalen nog wat door de straten en gaan weer terug naar de auto. We zien een stelletje een paadje afdwalen dat waarschijnlijk alleen lokaal bekend is. We volgen. Het is een naar beneden kronkelend paadje met keitjes, schelpen en droge dennennaalden door een klein bos aan de rand van Peschici. Best grappig. Wel uitkijken dat we niet uitglijden, maar het gaat goed. De auto wordt gevonden. Nu weg naar Vieste terug weer vinden. De navigatie vindt dit wat lastig en stuurt ons een paar keer terug naar een weg die we niet in mogen rijden. Na een paar keer heen en weer rijden doen we wat we denken dat goed is. We rijden ineens een stukje door het boerenland, de campagne geheten. Prima weg, beetje smal, dat wel. Maar na een paar kilometer komen we dan toch weer op de weg zoals we die ook naar Peschici zijn gereden. Het is rustig op de weg, want het is siësta tijd. 

Het is wel wat harder gaan waaien. Hoe hard, dat merken we zodra we bij het hotel zijn. Het is gewoonweg stormachtig. De temperatuur is nog zo’n 30 graden, dus het koelt niet af. Gauw de zwemkleding aan en een strandwandeling maken. Op het strand is het niet druk. Is ook niet zo gek, want je wordt er gezandstraald. Er zwemmen wel een paar mensen. Normaal gesproken is er een strandwacht, salvataggio, maar die zijn in geen velden of wegen te bekennen. Beetje apart. Juist met opkomend water en zo’n harde wind is het toch opletten geblazen. Het zal wel goed zijn. Of we het vanavond droog houden qua regen, dat weten we niet. De weerstations spreken elkaar tegen. We zien het wel. Straks eerst maar even lekker eten en de koffers weer inpakken. En dan morgen op naar Calabrië.