Dag 6 en 7 - 8 en 9 september

Zondag 8 september. Vandaag is de laatste dag van de motorraces GP bij San Marino. In de ochtend is het een luid geraas van auto’s en motors die die kant opgaan. Daarmee lijkt dan ook een eind aan de meeste drukte te komen. Wij doen het vandaag eens anders. We pakken de auto en rijden naar het achterland van Rimini. We gaan San Leo bezoeken, een stadje met kunst en cultuur. Het is zo’n drie kwartier rijden en het ligt achter San Marino. Daar moeten we dus omheen en een klein stukje er door. Het is mooi weer om te rijden. Dat is maar goed ook want het zijn over het algemeen bergweggetjes die niet al te best zijn. Als daar de regen los zou barsten, zou het best wel eens eng kunnen worden onderweg. Afijn, dat gebeurt niet. We passeren een paar dorpjes oftewel een paar huizen en hier en daar een boerderij dat samen een dorp vormt. En we zien prachtige vergezichten van het heuvelachtige landschap. Fantastisch mooi! En na zo’n drie kwartier zijn we inderdaad bij San Leo. Vooraan het dorp zijn twee parkeerpleinen, 1 in het grasland en 1 bestraat. Er is kennelijk een wielerronde van amateurs of ze rijden gewoon een bepaalde route die is uitgestippeld, dat weten we niet. Maar het bestrate plein is vol. Dus eerst maar naar het grasland. Maar wat als het nu toch gaat regenen? Daar komen we niet zomaar uit. Even naar de overkant kijken. Eén van de wielrenners ziet ons en rijdt uit zijn vak. Voor ons. Inladen en opladen doet hij wel midden op het plein. Wat aardig. Hij snapt het helemaal als we in gebrekkig Italiaans uitleggen dat we toch liever bestraat staan. En met een “ciao ciao” nemen we afscheid van hem. 

San Leo is niet groot. Allereerst moeten we een flink eind omhoog wandelen. Dat valt nog tegen als het midden op de dag op z’n warmst is. Is er stiekem ergens een lift? Nee. Pff. Doorzetten. In het stadje zelf is het goed te doen. En al was dat het niet, het is zo klein, dat je op geen enkele manier moe zou kunnen worden. Het enige is het kasteel of de burcht. Daarvoor moeten we met verschillende trappen omhoog. Best steil. Dat is even een klim, maar vooruit, mooie uitzichten en een goed bewaarde burcht levert het weer op. Natuurlijk kun je de burcht ook in. Maar dat kost 13 euro per persoon. Het mag dan allemaal geweldig zijn, maar zulke kunstfanaten zijn we nu ook weer niet. Daar kopen we liever een pizza voor. Dus weer met de trappen naar beneden. De terrassen zijn goed bezet omdat de wielrenners daar ook in grote getale even afstappen voor een hapje en een drankje. Wel gezellig hoor. Er loopt een politieman rond die volgens ons niet precies weet wat hij moet doen of waar hij naartoe wilde gaan. Hij kijkt wat verdwaasd uit zijn ogen en loopt een paar keer bij ons terras voorbij. Hij is het gewoonweg helemaal kwijt. Hopelijk kan deze bromsnor wel in actie komen als het echt nodig is. De kunst en cultuur in dit kleine stadje is vooral de grote burcht, 2 kerken en een paar winkeltjes waar ze zelf gemaakte spullen verkopen, vooral snuisterijen die toeristen vast wel leuk vinden. Er zitten mooie spulletjes bij hoor, maar om daarvoor de portemonnee te trekken, nou nee. In 1 winkeltje verkoopt een kunstenares bijvoorbeeld t-shirts of truien waar ze handgeschilderde afbeeldingen op maakt, welke je ook maar wil. We zien een paar voorbeelden. Ja, dat is kunst. Prachtig mooi. Maar op bestelling en dan duurt het ongeveer 2 weken. Geen tijd. Ze neemt ons ook nog even mee naar de achterkant van haar winkel. Een soort balkon met een prachtig uitzicht. Dat wil ze ons even laten zien. Leuk toch. Achteraf gezien: was het de moeite waard om San Leo te bezoeken? Zeker wel, al was het maar de reis erheen en terug en een blik op het wijdse achterland. Indrukwekkend.

Rond 2 uur in de middag staan we met de auto weer in de garage van het hotel. We gaan een hapje doen bij Kojak, onze kale Braziliaanse vriend die een bar heeft vlakbij het hotel. De eerste die ons ziet, is zijn vrouw en die begroet ons hartelijk, alsof we er elke dag komen. Heerlijk. En dan komt Antonio, want zo heet Kojak kennelijk, om de hoek zeilen. Een grote glimlach en een ferme handdruk. Het is niet druk dus hij heeft tijd om even lekker te kletsen. En dan komen we er achter dat hij helemaal geen Braziliaan is, maar een geboren Italiaan. Hoe komt dat nou? Elk jaar gaat hij na het einde van het zomerseizoen naar Brazilië om te surfen en andere watersporten te doen. Want daar zijn kennelijk de beste golven van de hele wereld. En daar hebben we het elk jaar met elkaar over. Dus die wereldreis is niet om zijn familie te bezoeken, maar om te genieten van zijn sport. Aha. Dit jaar trouwens niet. Hij heeft eerst wat andere verplichtingen en dan maar kijken wat er nog te doen is qua tijd of plannen. Mama, die het eten bereidt, komt ook even kijken. Want in vorige jaren liepen we na het eten altijd even de bar in om mama te bedanken voor het lekkere eten. Maar mama spreekt geen enkel woord over de grens. Met handen en voeten en wat vertaling van Antonio komen we er wel. Maar voila, terug de keuken in, want ze moet eten voor ons maken. Het blijft toch bijzonder dat deze mensen, die je maar 1 keer per jaar treft, je zo hartelijk - en gemeend ook - tegemoet blijven komen. 

Bij restaurant Giusti is het ‘s avonds rustig. We kunnen kiezen waar we willen zitten. Aan de tafel naast ons zit een gezellig ogend Duits echtpaar. En gezellig en aardig zijn ze. Af en toe hebben we even een praatje en dan storten we ons weer op ons eten. Hun ogen worden groot als wij na het eten een paar flesjes likeur op tafel krijgen met een schaaltje met cakejes of koeken, hoe je het maar noemt. Wij leggen uit dat wij elk jaar als we in Rimini zijn hier eten en dat we een soort van vrienden van het huis zijn geworden. En dan krijg je dit. Ze snoepen lekker mee van de koeken (het is toch altijd veel te veel). Enver vindt het allemaal prachtig. Halverwege de maaltijd is de regen losgebarsten. Best wel wat forse druppels. Alle Italianen spurten naar huis. Op het kruispunt botst een auto in zijn achteruit tegen een stilstaande auto aan. Ja, die staat er ook wel wat onhandig maar de chauffeur is even aan het kletsen met een bekende op straat. Moet kunnen. Er moet ook wel schade zijn, maar dat wordt anders opgelost. De chauffeurs van beide auto’s stappen uit, kijken even naar de auto’s, geven elkaar een hand en dat was het. De ene vertrekt en de ander kletst nog even verder. Niks geen scheldpartij of politie erbij. Gezien en punt. Nu zijn het ook geen Ferrari’s of andere dure auto’s, maar toch. Omdat het zo regent, doen we wat langer over het eten en nemen nog een toetje. Ergens anders een barretje opzoeken heeft geen zin. Allereerst hebben we geen paraplu bij ons, maar de straten en dus ook de barretjes zullen vooral leeg zijn. Dus onder de grote bomen doorlopen, zoveel mogelijk droog proberen te blijven en terug naar het hotel. 

Maandag 9 september. De laatste volle dag in Rimini. We maken een lange strandwandeling en duiken ook nog even in de zee. Andere jaren zien we vaak dode krabbetjes of delen daarvan. Dit jaar helemaal niet. Wel veel schelpjes. Gelukkig ook geen kwallen. De strandbedjes ter hoogte van ons hotel zijn vooral leeg. Maar een eind verder zijn ze bijna allemaal bezet. En tussendoor zijn gedeelten van het strand vrij gemaakt voor iedereen. Dus er staan geen parasolletjes of strandbedden. Waar die namelijk wel staan, daar mag je niet zomaar op je handdoek gaan liggen. Dan moet je betalen voor een strandbed. Dus ook het lokale volk. En waarschijnlijk zijn daarover klachten geweest. Want vorig jaar was er alleen bij het havenhoofd een publiek strand. En omdat het strand enkele kilometers lang is, moeten sommige inwoners wel een heel eind wandelen, fietsen of rijden om daar op het strand te gaan liggen. Dat is dus nu meer verdeeld. Beter. Wij zijn sowieso geen strandliggers, dus voor ons maakt het niet uit. 

Terug in het hotel frissen we ons op om naar het overdekte winkelcentrum Le Befane te lopen, zo’n 2 kilometer. Want het kan misschien gaan regenen. En daar is een eetgedeelte waar je echt heerlijk kunt eten. En daar hebben we zin in. Bij Wild West eten we lekkere biefstuk reepjes met gebakken aardappeltjes. Mjammie. We lopen daarna nog hier een daar een winkel binnen, drinken nog wat fris en gaan terug naar het hotel. Het wordt wat bewolkt maar niet minder warm. Allemaal prima. Geen spannende dag vandaag, maar wel heel ontspannen. Straks voor de laatste keer eten bij Enver en Rico. Morgen op weg naar Vieste. Ook weer mooi.