Dag 15 en 16 - 17 en 18 september

Op dinsdag 17 september rijden we rond 10 uur naar het noorden van Italië. We hebben nog niets geboekt, eerst maar eens kijken wat het weer nu precies gaat doen, ook voor de volgende dagen. De reis gaat voorspoedig en de korte broeken kunnen nog steeds qua temperatuur. We twijfelen of we in Pescara of Rimini zullen overnachten. We besluiten door te rijden naar Rimini en bellen met hotel Cristallo. Nee, helaas, gesloten voor een paar dagen. Maar in Rimini zijn zoveel hotels, dat komt wel goed. De reis gaat zo voorspoedig dat we rond 8 uur ‘s avonds er kunnen zijn. Mooi zo. Maar bij Pescara duiken we de file in. Ja hoor, een uur vertraging. En wat is er aan de hand? Er zijn wegwerkzaamheden waardoor we van 2 naar 1 rijbaan gaan. Maar er is een auto met panne geweest. Waarschijnlijk heeft het lang geduurd voordat deze weggesleept kon worden. Afijn, we rijden weer maar nu begint het te regenen. En niet zo’n beetje ook. Wolkbreuken, achter elkaar door. Voor hem geen probleem, voor haar af en toe billenknijpen. Er zijn gelukkig geen wegpiraten. Echt iedereen rijdt kalm en beheerst en geeft elkaar ruimte. Zo tegenstrijdig met de reputatie van Italiaanse chauffeurs. Na Ancona neemt de heftigheid van de regen iets af. Nog zo’n 80 kilometer en dan rijden we Rimini in. We hebben inmiddels al een ander hotel gebeld, Alisei, wat we ook kennen, van de buitenkant dan. In Rimini regent het grote druppels, maar van de auto naar de hotelentree is misschien 5 meter. Geen punt. Het is inmiddels wel zo’n 10 uur en we moeten nog eten. Dus snel wat spullen naar de hotelkamer brengen, iets opfrissen en met een paraplu lopen naar Giusti. Er is bijna niemand op straat. Nou, dat snappen we wel. Het is nat en best wel fris. Bij Giusti gaan we binnen zitten na een warme ontvangst door Enver en Rico. Behalve ons zit er nog een moeder met 2 kinderen, dat was het. Natuurlijk kunnen we nog wat eten. Maar na het afrekenen met iedereen worden de spullen zoveel mogelijk afgeruimd. Ze gaan sluiten. Er wordt niemand meer verwacht. Groot gelijk. Enver laat zien dat het morgen in Rimini elk uur van de dag 100% regen geeft. Geen enkel droog moment. Tsja, dan gaan we morgen ook vertrekken. Blijven heeft geen zin. 

Op woensdag 18 september zien we inderdaad dat het nog steeds regent in Rimini. We gaan gewoon rijden en zien wel waar we stranden. Hebben we geen zin meer om verder te rijden, dan zoeken we daar een slaapplaats. Of als het qua weer teveel tegenzit, dan stoppen we ook. Het moet wel leuk blijven tenslotte. We hebben tot zo’n beetje Bologna last van regen, maar daarna spettert het nog wel eens, maar het is prima te doen. Bij een groot winkelcentrum bij Mantova stoppen we om wat rond te lopen en een hapje te eten. Rond 2 uur zitten we weer in de auto. We besluiten om toch maar weer in Vipiteno te overnachten. Het lijkt daar prima weer te zijn, droog en zo’n 20 graden, en na Vipiteno is het totaal nog 1000 kilometer, best wel in 1 keer te doen. We bellen met hotel Hubertushof om te kijken of er een kamer vrij is. Er wordt opgenomen, maar het is de schoonmaakster. Kamer vrij? Weet ze niet, maar het lijkt er op dat het wel kan hoor. Maar beter is het na 5 uur even terug te bellen. Tsja, dan zullen we daar al zijn aangekomen. Dus op de bonnefooi rijden we inderdaad rond 5 uur de auto voor de deur van het hotel. Natuurlijk is er een kamer vrij, wel meerdere. Willen we er 2? Het kan allemaal. Nee hoor, 1 is genoeg. We lopen het stadscentrum in om even de benen te strekken, maar ook voor het eten. Na 9 uur is er zeker geen warm eten meer te krijgen. Rond 7 uur kunnen we nog net buiten eten, heerlijke goulashsoep. Daarna wordt het echt fris. Het koelt hier, op zo’n 950 meter hoogte, snel af. Ach ja, dan gaan we terug naar het hotel. Kan hij een voetbalwedstrijd kijken en zij de verhalen opschrijven. Morgen wordt een reisdag en zullen we laat in de avond of begin van de nacht thuis zijn. Dit is daarom het laatste verhaal van deze reis van en naar Italië. De foto’s en een paar video’s volgen nog wel.