Dag 20 en 21 - 19 en 20 september - Vipiteno en reisdag naar huis

Alweer een week thuis en dan blijft het laatste reisverslag altijd even op de plaat hangen. Het komt er gewoonweg even niet van. Maar hier is het dan. Op zaterdag 19 september is het fantastisch weer in Vipiteno. De korte broeken en wandelschoenen aan en op naar het ontbijt. In de ontbijtzaal worden we hartelijk begroet door de ober of hoe moet je het noemen. Hij herkent ons nog van vorige keren, leuk toch. In de ontbijtzaal kijken we even naar buiten en zien daar een man met een grote grijns, de Albaniër die hier alle klusjes doet en nu de bloemen buiten water geeft. Een duim omhoog en we spreken elkaar nog.

In het dorp is de rode loper over de hele hoofdstraat uitgelegd. Nee, niet voor ons. Maar de bedoeling ervan is ons aan het eind van de dag nog niet helemaal duidelijk. Het is alleen maar lastig, want het krult hier en daar telkens op en daardoor struikelen een aantal. Maar het ziet er feestelijk uit. Er zijn wat festiviteiten voor kinderen georganiseerd. Allemaal doe-dingen. Leuk hoor. Het geeft behoorlijk wat reuring. Er gaat nog een fanfare door de stad, over de rode loper. Allemaal in traditionele kledij. Mooi om te zien en gezellig.

Gisteravond hebben we in restaurant In der Lilie gegeten. De vrouw die daar bedient, herkende ons ook gelijk. Want in Vipiteno eten we altijd daar. Het is maar een klein stadje en dit vinden we gewoonweg een prima eet-adres. Gisteravond heeft de vrouw beloofd een schwarzwalder-taartje te bewaren voor het avondeten van vandaag. Want die was gisteravond op. Tijdens de lunch van vandaag fluistert ze dat ze zo’n taartje heeft verstopt voor het avondeten. Dan kunnen haar collega’s die niet alsnog verkopen. En ja hoor, bij het avondeten wordt het beloofde taartje als dessert gepresenteerd.

Op zondag gaan we richting Nederland met een kleine 1000 kilometer voor de boeg. In het hotel praten we nog even kort met de Albaniër en na het ontbijt stappen we om 8 uur in de auto. Als alles mee zit, zijn we om half 7 in de avond thuis. Tel er wat pauzes bij op voor koffie en eten, half 10 moet lukken. Het wordt even anders. Voor Ulm in Duitsland staat een lange file. De navigatie zegt een omleidingsroute te kiezen. Mooi hoor, door allemaal kleinere stadjes, dorpen, maar best wel lang. Na Ulm kunnen we dan weer doorrijden, maar er is veel aan de hand op de Duitse wegen. We hebben 3 navigatiesystemen paraat: in de auto en op 2 telefoons. Midden in Duitsland is er kennelijk ook weer wat aan de hand. De 3 navigaties geven soms verschillende keuzes. We kiezen en het pakt telkens wel goed uit tot we aan de grens van Duitsland en Frankrijk zijn. Want via Luxemburg zou de kortste route zijn. Dan gaan we Frankrijk in en lijken naar het zuiden te rijden. Is niet zo, maar lijkt zo. Ook daar worden we door kleinere stadjes geleid. Het is allemaal prachtig hoor, maar niet als je een lange reis te doen hebt. En eindelijk zitten we dan weer op de snelweg die op zondagavond steeds rustiger is. Bij een truckersrestaurant eten we heerlijk. En dan het laatste stukje en rond kwart over 10 staat de auto weer voor ons huis. We hebben het idee half Europa te hebben gezien onderweg, maar uiteindelijk maar weinig tijd verspeeld. Het was weer goed in 2026!