Dag 8 - zondag 7 september 2025

Vandaag is een reisdag. We vertrekken naar Vieste dat op het schiereiland Gargano ligt. Geen onbekend terrein, ook het hotel waar we zullen verblijven kennen we. Het is zondag vandaag dus het zou niet al te druk op de wegen moeten zijn. Bij het uitchecken treffen we de eigenaar van het hotel. Normaal gesproken zou een eenvoudig “tot volgend jaar” volgen, maar dit keer is het met een vraagteken. De misser in de communicatie over de hotelkamer heeft hen dwars gezeten of ze spelen het erg goed. Alsof ze er erg mee hebben gezeten. Geen idee. Maakt ook niet uit. Ronds 10 uur rijden we Rimini uit. De in- en uitrit van Rimini Zuid is goed aangepakt waardoor files eigenlijk niet meer voor mogen komen. En dat is ook zo. Het is prachtig weer om te rijden en we kunnen goed door. Halverwege de rit eten we een broodje. Hier en daar zien we toch ook nog Nederlanders die onderweg naar het zuiden zijn. Zo’n beetje 4 uur in de middag komen we aan bij hotel Sciali. We drukken op de knop voor de receptie om de slagboom omhoog te doen gaan. Misschien de auto eerst even voor het hotel zetten om de koffertassen uit te laden. Dat gaat tot een meter of 20 voor het hotel. Een paar hekken staan in de weg. Maar er komt een man aan die 1 van de hekken wegzet zodat we toch dicht bij de hotelingang kunnen komen. Dat is aardig. Later komen we hem weer tegen als hij zelf met de auto weg wil gaan. Wij willen dan te voet naar het centrum lopen, een goede 2 kilometer. Of we met hem willen meerijden, vraagt hij. Super aardig, maar we bedanken. Wij willen wel even een stukje lopen.

In het hotel hebben we een kamer op de eerste verdieping, pal boven de ingang. Daar hebben we geen last van want er zit een groot terras voor. Echt groot. Dat is mooi zou je denken, maar we kunnen niet het hele terras gebruiken. Ons gedeelte is apart afgeschermd, nog groot genoeg. Er kan een eettafel voor 12 personen staan en dan is er nog ruimte over. Het mooie is ook dat de zon er niet constant op staat. Dus nu, na 4 uur, kunnen we goed zitten zonder weg te branden. 

‘s Avonds lopen we dus naar het centrum. Er is niet veel veranderd, maar een paar complexen zijn wel opgeknapt en de boulevard naar het centrum lijkt wel gepoetst. Vooral de opstaande randen ter afscheiding van het strand waar grote tegels op liggen. Die zien er stukken beter uit dan in onze herinnering. Nu de zon ondergaat is er een prachtige gloed in de lucht. Wij nemen ook foto’s en meer mensen doen dat. Een magisch gezicht.

Het is gezellig druk in de stad. Er is ook van alles georganiseerd. Als eerste zien we een tent waar een paar jonge kerels met kleine kinderen in gesprek zijn. Wat ze nu eigenlijk doen, dat kunnen we niet goed zien. Het geluid uit de luidspreker is zo hard dat het niet te doen is om te blijven kijken. We gaan eerst maar even eten. Er is aanbod genoeg maar we gaan naar het restaurant waar we vorig jaar ook lekker hebben gegeten. Het is in de buitenlucht en bijna alle tafels zijn nog leeg. Misschien zijn we wat te vroeg maar aan de andere kant: dit restaurant is populair en voor je het weet is alles bezet en moet je wachten als je daar per sé wilt eten. Dus we ploffen neer en eten er lekker. Veel tafels zijn inmiddels bezet. Het waait best wel en de tafelkleedjes zitten met van die klemmen vast. Maar toch weet de wind er onder te komen. Een man van het restaurant probeert ze telkens maar weer goed vast te maken. Het is zelf ook een wervelwind. Dat merken we als we aan de praat komen met hem. Een stortvloed van woorden. Hij heeft meer dan 20 jaar in Duitsland gewoond dus hij spreekt goed Duits. Nu kunnen wij dat goed verstaan maar hij springt zo van de hak op de tak en wil zoveel tegelijk vertellen dat het niet te volgen is. Wat wel duidelijk is: hij heeft geen vrouw. Nee hoor, alsjeblieft niet. Wij maken er uit op dat een vrouw hier de man teveel naar haar hand wil zetten. En dat ze niet wil werken maar de man haar wel veel moet bieden. En als je dan - in zijn geval - in de zomer 2000 euro per maand hebt (elke dag en veel uren) maar in de winter een stuk minder, dan wordt het lastig om de vrouw te plezieren. Hij ziet dat wij nog een kopje koffie bestellen. Hij gaat voor ons iets zoets ophalen voor er bij, gratis, van de zaak. Wij hebben hem niet meer gezien. Zijn gedachten zullen vast alweer ergens anders zijn. Prima, zo’n vrolijke noot.

Wij struinen nog wat door de smalle straatjes, omhoog, omlaag, links af en weer terug. Nog ergens een kopje koffie en later op een andere plek nog een biertje en een wijntje. En maar kijken naar de mensen die voorbij lopen. Dezelfde mensen lopen een paar keer voorbij oftewel lopen een rondje of heen en weer. Er is in het kleine parkje nog een voorstelling van dansers, een soort mini ballet. Erg leuk om te zien. Het trekt ook wel de nodige bekijks. Wat ook opvalt is dat veel mensen met een hond lopen. Vooral poedels zijn kennelijk in. Maar ook grote honden zoals golden retrievers, een herder, een jonge husky (prachtig beestje). Het lijkt wel of niemand morgen hoeft te werken of naar school hoeft. Tegen elven gaan wij wel terug naar het hotel. Tussen 11 uur ‘s avonds en 8 uur ‘s morgens mag je niet veel geluid maken. Staat in het huishoudelijk reglement van het hotel. En de gasten houden zich er aan. Het is stil in het hotel. Kunnen wij lekker slapen.