Dag 1 (september) - Rimini

De voorpret

Vanwege corona hebben we dit jaar lang onze twijfels of we wel naar Italië zullen gaan. De drang is groot, maar de voorzichtigheid heeft lang de overhand. Afgezien daarvan is de zucht naar “even weg zijn” ook aanwezig, juist vanwege corona, het thuis werken, toch de beperkingen die we ervaren vanwege corona. Na wat e-mails met het hotel in Rimini en Bas en Janny, onze vrienden in Calabrië, hakken we de knoop door. We kunnen en het is veilig. De voorpret is daarmee kort maar niet minder leuk. De reis naar Bas en Janny uitstippelen is eigenlijk zo klaar. Uiteraard starten in Rimini. Gelijk maar 6 nachten boeken vanaf 1 september. Eens kijken of we op weg naar zuid nog eens een andere regio kunnen aandoen. Ja, Foggia en wel de subregio Gargnano, een groot natuurgebied op een schiereiland aan de oostelijke kant van Italië. We bekijken wat filmpjes over die regio op YouTube en we zijn om. Vieste, daar moeten we heen. Een nacht of drie. Daarna nog 4 nachten in Lecce, in de hak van Italië. We hebben die extra week na Rimini nodig omdat Bas en Janny tot 13 september hun dochters op bezoek hebben. Wij willen niet het vijfde en zesde wiel aan de wagen zijn en ze stellen het zelf ook op prijs dat we onverdeelde aandacht voor elkaar kunnen hebben. Voila. Gaan we doen. Nou zou je denken, tegenwoordig boek je alles via internet. Ja, maar als je een hekel hebt aan het doorgeven van creditcardnummers, zonder dat dit ergens voor gebruikt gaat worden, dan is het niks. We wagen een gok bij het reisbureau. Na een dik uur staan we weer buiten, Vieste en Lecce geboekt. Het inpakken kan beginnen.

Het vertrek

Wat doen we: ergens overnachten of ineens doorrijden? Doorrijden betekent ruim 1500 kilometer via Oostenrijk. Op de dag voor aankomst besluiten we het laatste. In de avond om half negen krijgen we het op de heupen. Zullen we maar gewoon gaan rijden? En dan zien we wel hoe we het onderweg doen. Hup, gaan met die banaan. Het is prachtig rustig weer om te rijden. Weinig verkeer op de weg en een heldere maan. Luxemburg is de eerste echte stop. Even bijtanken, rookwaren inslaan (super goedkoop) en een broodje eten. Gekocht. Natuurlijk is de koelbox vol met eten en drinken voor onderweg, maar er is niemand in de zaak. Dan kan het wel, lekker buiten opeten. In Luxemburg spettert het een beetje, in Zuid-Duitsland ook nog wat. Er is een aantal wegwerkzaamheden maar daar hebben we totaal geen last van. We stellen onszelf een doel. Tot Innsbruck rijden we zeker door. Dan zit het grootste gedeelte er op. Bij haar slaat de vermoeidheid flink toe. Slapen in de auto is bij vlagen te doen. Hij zit nog vol energie en de blik is nog scherp. En o ja, we hebben er weer een irritatiefactor bij. Duitse Audi-rijders. Zijn ze in de buurt, hou ze vooral uit de buurt. Wat een egoïsten zijn dat. We hebben nog niet 1 Duitse Audi-rijder gezien die wel rekening houdt met wat er op de weg zit en hoe het beweegt. Net voor Verona denken we dan toch een dutje op een parkeerplaats te kunnen doen. Ja, en dan denk je dat dat vanzelf gaat. Nee dus. Het ligt net niet lekker genoeg en er is veel lawaai om ons heen. Toch maar weer doorrijden. Na Bologna is het nog maar zo’n 150 kilometer. Het is warm buiten en weinig verkeersoverlast. Prima zo.

Rimini

Rond half 2 zijn we er dan. Plek zat in de parkeergarage. Het hotel zit niet vol. Mondkapjes op bij het binnengaan. Blijft een beetje raar, maar ook de receptionist zit er mee. En een warme welkomstgroet als blijk van herkenning. Leuk is dat toch. Spullen uitgeladen, opgefrist en eerst maar even in de benen. Het is rustig op straat, een aantal winkels is dicht. Permanent? We weten het nog niet. Zou “ons” restaurant Giusto nog wel bestaan? Ja hoor. En ober Enver herkent ons gelijk met een welgemeende “corona” groet, elleboog tegen elleboog. Niet dat we zijn naam direct weten. Die vergeten we elk jaar. Op onze vraag of hij onze namen nog kent komt dan natuurlijk ook een onmiddellijk nee. Al die miljoenen gasten, kan hij niet onthouden. Toch jammer dat we wat dat betreft geen onvergetelijke indruk hebben gemaakt... Dan maar gelijk wat eten, heerlijke spaghetti. Rimini, heel Italië, is in de eerste drie maanden van corona op complete lock down geweest. Opgesloten in huis, met een briefje mocht je boodschappen doen. Dat is dan ook drie maanden niet werken en geen sociaal systeem dat alles voor je opvangt. Nu zijn de Italianen erg voorzichtig, ze dragen veelal buiten ook mondkapjes, voor wat het waard is. De inlandse Italianen bezoeken de kustgebieden niet veel om de drukte te vermijden. Andere Europese landen verbieden het Italië te bezoeken, ook Rusland, waardoor ook die toeristen weg blijven. Enver noemt dit een vreemd jaar, maar lijkt niet bezorgd voor de toekomst. Optimisme, dat houdt ze op de been. Ook al is hun restaurant maar met een handjevol mensen gevuld. Als er geen tweede lock down komt, kan het alleen maar weer beter worden.

De buik goed gevuld, wandelen we nog een eind en we voelen de loomheid terugkomen. We slapen even en rond 8 uur zitten we weer op het balkon. We knappen ons op, op het gemak en zitten rond 10 uur weer aan tafel bij Enver. Een lichte maaltijd gaat er nog wel in. De frisheid van de nacht valt in, het is rond 18 graden. Vandaag maar eens niet nog verder wandelen, maar lekker terug naar het hotel. Het volk op straat is vooral lokaal volk. Ook zij lijken weer op weg naar huis te gaan. De kamer naast ons heeft de muziek echt hard aan staan, de deuren wijd open. De gasten liggen te slapen en horen ons niet. En als het nou nog leuke muziek was, nee, keiharde rock. Het zijn waarschijnlijk een paar motorrijders, want voor het hotel staan er zo’n 20 motoren geparkeerd. De receptionist helpt. Hij klopt luid aan en zowaar komt er iemand bij de deur. Op z’n allervriendelijkst vraagt hij of de muziek af kan. Natuurlijk, geen probleem. Inderdaad, probleem opgelost. Lekker slapen...