Dag 2 (september) - Rimini

De rockende buren zijn vanmorgen in alle stilte vroeg vertrokken. Niet dat wij daar iets van gemerkt hebben, wij lagen onder zeil tot zeker 9 uur. Het ontbijt is nu anders georganiseerd. Buiten eten. Heerlijk. En bestellen wat je wilt eten. Wat er te eten is, zie je binnen. Is op zich wel goed, je bent toch altijd geneigd meer op je bord te laden dan je op kunt. Maar je kunt zo vaak halen als je wilt, dus als de maag toch groter is dan het oog... Het drinken hoeven we niet aan te geven: koffie en cappuccino toch? In het hotel draagt het personeel altijd mondkapjes. Hier zijn deze doorzichtig en zitten met een soort steuntje op de kin. Je ziet dan in ieder geval altijd hun gelaatsuitdrukking. Mooie oplossing. Maar of het verder echt iets helpt? Vast niet, want het zit niet dicht tegen het gezicht. Maar goed, ook hier zijn de mondkapjes meer bewustwording dan dat het echt iets voorkomt.

Het strand is in de ochtenduren best vol. Het geluid is vooral Italiaans. Ze hebben hier nog zeker tot half september vakantie, dus misschien ook wat toeristen uit eigen land. Hier en daar wat Duits. Richting het havenhoofd wordt het wat rustiger, maar bij het barretje zit het aardig vol. Lekker mensen kijken. Ook daar is wat veranderd. Gelijk afrekenen. Daarmee willen ze voorkomen dat de mensen weer naar binnen komen om af te rekenen. Nu blijft het contact tot buiten beperkt. Bestelling brengen, betalen, en je zou zeggen wegwezen, maar dat hoeft niet. Je kunt zo lang blijven zitten als je wilt. Als de stoeltjes nu echt lekker zouden zitten, dan is dat een optie. Maar nee, dat is niet zo. Bij de Boulevard wordt waarschijnlijk weer een evenement gehouden, de hekken staan klaar. Vorig jaar was dit iets met fietsen, enorm veel verkopers van fietsen, van groot tot klein, van eenvoudig tot super-de-luxe met alle toeters en bellen die je maar kunt bedenken. Wat wordt het dit jaar? Vraagteken. Het staat niet aangegeven. Verrassing dus.

In het oude centrum is ook een driedaags evenement met live muziek op het centrale plein. Wij vragen ons af hoe ze dat gaan organiseren in deze voorzichtige tijd. We horen in een winkel dat in heel Italië na 6 uur ‘s avonds de mondkapjes ook buiten op zouden moeten. Nou, dat is toch gek. Hebben we nog niet gehoord en zien we ook zeker niet gebeuren. Dat is zelfs voor de Italianen een stap te ver denken wij. Tegen de tijd dat het muziekevenement gaat beginnen, zijn wij op weg terug naar de boulevard om te gaan eten. De tijd vliegt voorbij. Wat opvalt is dat er op vaste plaatsen zwervers, met hondjes, zitten. Passeren, negeren en door. Wel zielig voor de hondjes. In vorige jaren liep er ook een wat oudere zigeunervrouw die nogal opdringerig was. Met haar vieze tanden en smerige kleding. Net dat we tegen elkaar zeggen dat zij misschien wel is vertrokken, krijgen we haar in het vizier. Met mondkapje. Dus geen vies gebit in het zicht en zelfs geen poging bij ons om aan te klampen. Prima! Na het eten wandelen we richting het barretje waar we nog iets drinken. Bij Sofie. Want zo heet ze, onze favoriete serveerster. En zowaar, Sofie herkent ons en komt aangestormd om te horen hoe het met ons gaat en om te vertellen dat ze binnenkort aan haar tweede studiejaar biologie begint. Ze is nog slim ook. Voorlopig is de universiteit nog niet open, dus we zullen haar de komende dagen nog wel zien.