Dag 3 (september) - Rimini

Het is alweer vroeg warm. Maar niet zo heet als vorig jaar. Alhoewel we gisteravond laat ook nog in de korte broeken op het terras zaten, voelt het anders. Elke ochtend komt een wolkenpartij langs, die snel wordt meegenomen naar de zuidelijke kant. Zelfs met wolken is het nog prima vertoeven, zonder wolken brandt de zon. Op het strand merken we dat niet altijd. Onze dagelijkse wandeling langs het strand voert ons vandaag naar de andere kant, de zuidelijke kant van Rimini. Het lijkt rustig op de boulevard, maar hoe verder we het strand oplopen, hoe drukker het wordt. Het lijkt wel of half Italië hier zit. Alle standbedden zijn bezet, we wandelen in colonnes achter elkaar aan en in het water spartelen ook nogal wat mensen. Beetje gek, want het is eb geworden en een rode vlag geeft aan dat zwemmen nu niet kan, te sterke stroming. De badmeesters zijn “paraat”, in Italië is dat ze praten met veel mensen vanuit hun hoge hokjes en zijn afgeleid als er een mooie dame voorbij komt. Nou worden de heren daarmee niet verwend volgens hem. Het coronavet is hier en daar toch aan de botten blijven hangen. Maar genoeg daarover. Het is druk in zuid Rimini en wij denken dat we weten hoe dat komt. In dat gedeelte kost een hotel echt niet veel, op een paar met veel sterren na, en dan neem je genoegen met wat minder kwaliteit of service, en kun je zelfs de hele dag voor het eten aanschuiven. Voor de minder bedeelde Italiaan een prima idee. Dan wel de Italiaan die de hele dag op het strand hangt. Rond het middaguur wordt het dan stilletjes aan ook wat rustiger, de mensen vertrekken voor “pranza”, oftewel de lunch. Echt waar, binnen een half uur een vrijwel leeg strand. En omdat het eten op zich bij de Italianen ook de nodige tijd kost, tranquilo, rustig aan, verwachten we ze ook niet snel terug. We verwonderen ons nog over een jong meisje, geschat rond de 13 jaar, die al zulke vrouwelijke vormen heeft dat we nu al medelijden met de vader hebben. Die zal zijn ogen en oren de kost moeten geven voor zijn prinsesje. Veel vaders met jonge kinderen, baby’s, zien we ook. Engelengeduld hebben ze. Waarschijnlijk hebben ze anders niet veel tijd om met hun kinderen door te brengen en genieten ze daar nu volop van. Wij laten het strand weer achter ons.

We lopen achter de boulevard langs de eettentjes en winkels. De parkeerterreinen staan vol auto’s met een Italiaans nummerbord en ook langs de straat staan veel wagens. De eettentjes zijn niet allemaal vol, sommige zijn zelfs leeg. Ja, de strandgasten eten dus meestal in het hotel waar ze verblijven. Is eigenlijk niet goed voor de lokale ondernemers. Dan zorgen wij daar maar een beetje voor. Etenstijd, een klein hapje. Hmm, een piadina, een soort van dunne maar dan harder gebakken pannenkoek, met dubbele hamburger. Klinkt goed. Is ook goed, zij het dat het een flinke maaltijd is. De uitbater, een kale man, waarschijnlijk sportief, eet zelf geen vlees, alleen maar groenten. Dus wat er over is, ook al is het niet aangeraakt, gaat hij niet opeten. Onderwijl komt er een jonge vrouw voorbij met een heel klein jurkje om een superslank lichaam waar voor de rest alles opgespoten is. Ze beweegt als een diva. Een steelse blik naar hem, maar als ze haar ziet, wendt ze die weer af. Vijf minuten later komt ze terug en neemt plaats aan de tafel naast ons. De uitbater wisselt een blik met hem in de zin van “Wat heb ik hier aan mijn fiets hangen”. De mannen begrijpen elkaar. We beloven dat we nog eens terugkomen en dan bestellen we 1 portie voor 2, want dat is meer dan genoeg. Dat vind hij leuk. Nog geen 50 meter verder staan we voor ons hotel. Zo dichtbij, dat hadden we niet verwacht.

Voor het eerst zien we ‘s avonds veel Italianen die een mondkapje dragen, vooral de jeugd. Het lijkt wel een soort mode item te worden. Mondkapjes zijn hier dan ook met veel patroontjes te koop voor een paar euro per stuk. Als ze de kapjes niet voor hebben, hangen ze aan de arm, pols of rond de nek. We zoeken het nog eens op. Ja, inderdaad, de Italiaanse overheid heeft net afgekondigd dat ‘s avonds na 6 uur mondkapjes verplicht zijn buiten als het druk is en geen 1 meter afstand kan worden gehouden. Natuurlijk gaat dat het virus niet tegenhouden, maar het blijft bewust zijn dat het virus nog niet weg is. En als dat in Italië gecombineerd wordt met mode, stijl, dan lukt dat dus kennelijk. Bij ons restaurant Giusti zijn alle tafels bezet. Zo zo... dat is een goed teken. We lopen nog een blokje om, drinken nog ergens wat. Enver had ons eerder al gezien en als we terug komen lopen, is er zomaar een tafel buiten voor ons vrij. En daar zien we het hondje weer. Dit hondje, een Jack Russel, gaat elke avond alleen op stap. In flinke vaart gaat hij ergens naar toe, waar weten we niet, en ruime tijd later rent hij weer voorbij, terug naar waar hij vandaan komt. Het is geen zwerfhondje, daarvoor ziet hij er te gezond uit. Er is nog een hond die we eerder alleen hebben zien zitten voor een winkel die al gesloten was en de rolluiken naar beneden had. We twijfelen. Het is een prachtige witte hond. Hoort deze bij een zwerver, is hij alleen gelaten door zijn baasje, wat is er aan de hand? Vandaag zien we dat hij bij de winkeleigenaar hoort. Kennelijk past hij even op totdat het baasje weer terug is van wat dan ook. Gelukkig maar.

Na het eten zitten we “bij Sofie” op het terras. Met schijnbaar ontoombare energie houdt ze alle tafels voorzien van eten en drinken. Wat wordt er toch gesnoept in Italië. Chips, ijsjes, wafels met een flinke dot Nutella, het maakt eigenlijk niet uit. Elke avond zitten dezelfde 4 mannen ook aan een tafel. We schatten zo’n beetje in de leeftijd van 50-60 jaar. Was vorig jaar ook al zo. Eén heeft maar 1 been, de kale. Eén Is de charmeur, die papt met alle vrouwen aan die voorbij komen, spreekt ze gewoon aan, hele verhalen met elkaar, gaat waarschijnlijk nergens over. Vanavond is 1 been er niet bij. De charmeur heeft zowaar prijs. Een jonge dame schuift bij hem aan tafel. Kan natuurlijk ook zijn dat het familie is. Maar het verhaal dat hij een jonge dame heeft geschaakt, is natuurlijk leuker. Sofie komt onze bestelling opnemen. Dat wil zeggen: ze komt ons vertellen wat we altijd drinken. Is goed. Tegen de nachtelijke uren neemt de loop af, het wordt rustiger. We kunnen weer veilig terug naar het hotel.